وقتي كه هيچ تكيه گاهي برايت نمي ماند و هيچ دستي خالصانه به دوستي گشاده نمي شود، يك اميد و پناهگاه مي ماند كه...

وقتي كه هيچ تكيه گاهي برايت نمي ماند و هيچ دستي خالصانه به دوستي گشاده نمي شود، يك اميد و پناهگاه مي ماند كه هيچ حادثه اي نمي تواند او را از تو بگيرد. او حتي در مقابل بدي هاي تو خوبي مي آورد و بر روي زشتي هاي تو پرده ي اغماض مي افكند. اگر بداني كه محبت و اشتياق او به تو چقدر است، بند بند تنت از هم مي گسلد. پيش و بيش از همه، خدا را دوست بدار.

سميم صادق پور از كرمانشاه