از تنهايي آموختم كه :

-          مهر والدينم هر چند بي صداست، ولي عميق ترين است.

-          در سخت ترين لحظات همه كس خانواده ام هستم.

-          پيش از جستجو كردن خداوند بايد خود را جستجوكنم، سپس در مي يابم كه معبودم در آسمان قلبم همواره مي تابد.

-          فكر نكنم كه چه كسي هستم، بينديشم كه مي توانم چه كسي باشم.

-          بهتر است به كسي ترحم نكنم ! و اگر مي توانم، به جاي ترحم به او كمك كنم.

-          جنگ براي چيزهايي كه دارم نيست، براي نداشته هايم است.

-          بارها مي افتم، مي افتم، مي افتم، اما زانو نمي زنم.

-          گاهي اوقات زمان بهترين دارو و بهترين معلم است، فقط كافي است كمي صبر كنم.

ليلا رمضاني از تهران